سوادی نه بر آن شبگون عماری

نه آن بادی که بنشاند چراغش

ز تاریکی در آن شب یک نشان بود

که آب زندگی دروی نهان بود

جز آن عصمت که باشد پرده داری

صبا گرد از جبین جان زدوده

ستاره صبح را دندان نموده