به دو پیوست ناگه سروی آزاد

کشید آن ماه را در چنبر خویش

ختن خاتون چنین گفت از سر هوش

که تنها بود شمشادی قصب پوش

که خوش باشد به یکجا سرو و شمشاد

زبان بگشاد گوهر ملک دلبند

که زهره نیز تنها بود یک چند