سگ قصاب را در پهلوی میش

امید ما و تقصیر تو تا چند

اگر خود پولی از سنگ کبود است

چوبی آبست پل زان سوی رود است

جگر باشد و لیک از پهلوی خویش

بسا ابرا که بندد گله مشک

به عشوه باغ دهقان را کند خشک