تقاضای دلش یارب که چون بود

وزین پس بر عقیق الماس می داشت

زمرد را به افعی پاس می داشت

سرش گر سرکشی را رهنمون بود

شده از سرخ روئی تیز چون خار

خوشا خاری که آرد سرخ گل بار

بهر موئی که تندی داشت چون شیر