مرا از لعل تو بوسی تمامست

که خود را فال نیکو زن چو دانی

بد آید فال چون باشی بداندیش

چو گفتی نیک نیک آید فراپیش

حلالم کن که آن نیزم حرامست

و گر خواهی که لب زین نیز دوزم

بدین گرمی نه کان گاهی بسوزم