و گر خود باشد آب زندگانی

زلال آب چندانی بود خوش

کز او بتوان نشاند آشوب آتش

چو آب از سرگذشت آید زیانی

گر این دل چون تو جانان را نخواهد

دلی باشد که او جان را نخواهد

ولی تب کرده را حلوا چشیدن