چنین بد روز و بی چارم تو کردی

من اول بس همایون بخت بودم

که هم با تاج و هم با تخت بودم

بگرد عالم آوارم تو کردی

گرم نگرفتی اندوه تو فتراک

کدامین بادم آوردی بدین خاک

بلی تا با منت خوش بود یک چند