نه شیر از خوردن شمشیر می رست

ز بس نیزه که بر سر بیشه بسته

هزیمت را ره اندیشه بسته

در آن بیشه نه گور از شیر می رست

چنان می شد به زیر درع ها تیر

که زیر پرده گل باد شبگیر

عقابان خدنگ خون سرشته