کرا جویم کرا خوانم به فریاد

که انده بر نتابد جای جمشید

دهن پر خنده خوش چون توان کرد

درو یا خنده گنجد یا دم سرد

بهاری بود و بربودش ز من باد

خیال از ناجوانمردی همه روز

به عشوه می فزاید بر دلم سوز