که با دولت نشاید کرد کندی

سیاهک بود زنگی خود به دیدار

به سرخی می زند چون گشت بیمار

دگر ره بانگ زد بر خود به تندی

چو دولت هست بخت آرام گیرد

ز دولت با تو جانان جام گیرد

سر از دولت کشیدن سروری نیست