بهاری تازه چون رخشنده مهتاب

ز نرگس لاله را سیراب می کرد

درختی بر شده چون گنبد نور

گدازان گشت چون در آب کافور

ز هم بگسست چون بر خاک سیماب

شبیخون غم آمد بر ره دل

شکست افتاد بر لشگرگه دل