گهی دل را به نفرین یاد کردی

به غارت شد خزینه بر خزینه

به صد جهد ازمیان سلطان جان رست

ولیک آنگه که خدمت را میان بست

ز دل چون بیدلان فریاد کردی

گهی با بخت گفتی کای ستمکار

نکردی تا توئی زین زشت تر کار