که آب تیز رو زود افکند پل

که صابر شو درین غم روزکی چند

نماند هیچ کس جاوید در یند

نباید تیز دولت بود چون گل

چو گوی افتادن و خیزان به بود کار

که هرکس که اوفتد خیزد دگر بار

نروید هیچ تخمی تا نگندد