جهان از نام آنکس ننگ دارد

ز مشتی آب و نانش ناگزیر است

مکن دلتنگی ای شخصت گلی تنگ

که بد باشد دلی تنگ و گلی تنگ

که از بهر جهان دلتنگ دارد

غم روزی مخور تا روز ماند

که خود روزی رسان روزی رساند