چو این آمد فرود آن بر نشیند

فلک با این همه ناموس و نیرنگ

شب و روز ابلقی دارد کهن لنگ

بر این ابلق که آمد شد گزیند

در این سیلاب غم کز ما پدر برد

پسر چون زنده ماند چون پدر مرد

کسی کو خون هندوئی بریزد