مکش بیش از گلیم خویشتن پای

مقیمی را که این دروازه باید

غم و شادیش را اندازه باید

مجو بالاتر از دوران خود جای

چو دریا بر مزن موجی که داری

مپر بالاتر از اوجی که داری

به قدر شغل خود باید زدن لاف