نگشتم ز آتشت گرم ای دل افروز

چو شیرین شد رطب خار است بر شاخ

به باغ افکندت پالود خونم

چو بر بگرفت باغ از در برونم

به دودت کور می کردم شب و روز

جفا زین بیش؟ که اندامم شکستی

چو نام آور شدی نامم شکستی