برآورد از جگر آهی شغب ناک

گر افلاطون بدی از هوش رفتی

چو بگرفت آن سخن فرهاد در گوش

ز گرمی خون گرفتش در جگر جوش

چو مصروعی ز پای افتاد بر خاک

به روی خاک می غلتید بسیار

وز آن سر کوفتن پیچید چون مار