چو شیرین دیدکان آرام رفته

چو مصروعی ز پای افتاد بر خاک

به روی خاک می غلتید بسیار

وز آن سر کوفتن پیچید چون مار

دلی دارد چو مرغ از دام رفته

هم از راه سخن شد چاره سازش

بدان دانه به دام آورد بازش