نه از تیغش هراس سر بریدن

دو تازان شد که از ره خار می کند

چو خار از پای خود مسمار می کند

نه از خارش غم دامن دریدن

ز دوری گشته سودائی به یکبار

شده دور از شکیبائی به یکبار

ز خون هر ساعت افشاندی نثاری