گرفته انس با وحش بیابان

چو سوی قصر او نظاره کردی

به جای جامه جان را پاره کردی

چو وحشی توسن از هر سو شتابان

ز معروفان این دام زبون گیر

برو گرد آمده یک دشت نخجیر

یکی بالین گهش رفتی یکی جای