ادیم رخ به خون دیده می شست

به صد قهر آن نشاط از دل رها کرد

غمی کان با دلش دمساز می شد

دو اسبه پیش آن غم باز می شد

سهیل خویش را در دیده می جست

نخفت ار چند خوابش ببایست

که در بر دوستان بستن نشایست