امید ناامیدی را وفا کن

جگر پالوده ای را دل برافروز

ز کار افتاده را کاری در آموز

مراد بی مرادی را روا کن

تو خود دانم که از من یاد ناری

که یاری بهتر از من یاد داری

منم یاری که بر یادت شب و روز