بدان شیری که اول مادرت داد

چرا برد تو را ناخن مرا دست

و گر بی میل شد پستان گردون

چرا بخشد ترا شیر و مرا خون

که چون از جوی من شیری خوری شاد

کنی یادم به شیر شکرآلود

که دارد تشنه را شیر و شکر سود