توانگر وار جان را می کشم پیش

زبان تر کن بخوان این خشک لب را

به روز روشن آر این تیره شب را

به دانگی گر چه هستم با تو درویش

ز دولتمندی درویش باشد

که بی سرمایه سوداندیش باشد

مسوز آن دل که دلدارش تو باشی