مخور خونم که خون خوردم ز بهرت

ترا تا وقت سختی هم طریق است

گه سختی تن آسانی پذیرند

تو گوئی دست و ایشان پای گیرند

غریبم آخر ای من خاک شهرت

چه بد کردم که با من کینه جوئی

بد افتد گر بدی کردم نگوئی