همه شب مونسم مرغ شب آویز

چنانم کش که دور از آستانت

رمیمی باشم از دست استخوانت

منم دراجه مرغان شب خیز

شبی خواهم که بینی زاریم را

سحرخیزی و شب بیداریم را

گر از پولاد داری دل نه از سنگ