گهی زر کوبی و گه نقره کاری

مرا گر نقره و زر نیست دربار

که در پایت کشم خروار خروار

رخ زردم کند در اشگباری

ز سودای تو ای شمع جهان تاب

نه در بیداری آسوده ام نه در خواب

اگر بیدارم انده بایدم خورد