و گر در خوابم افزون باشدم درد

ز سودای تو ای شمع جهان تاب

نه در بیداری آسوده ام نه در خواب

اگر بیدارم انده بایدم خورد

چو در بیداری و خواب اینچنینم

پناهی به ز تو خود را نه بینم

بیا کز مردمی جان بر تو ریزم