کسی را روبرو از خلق بخت است

که او از سنگ مردم می تراشد

تراشم سنگ و این پنهانیم نیست

که در پیش است در پیشانیم نیست

که چون آیینه پیشانیش سخت است

بر آن کس چون ببخشد نشو خاکی

که دارد چون بنفشه شرمناکی