چو نرگس با کلاه زر کشیده است

بر آن کس چون ببخشد نشو خاکی

که دارد چون بنفشه شرمناکی

ز بی شرمی کسی کو شوخ دیده است

جهان را نیست کردی پس تر از من

نه بینی هیچکس بی کس تر از من

نه چندان دوستی دارم دلاویز