بدین تلخی چه باید زندگانی

چو بر خاکم نبود از غم جدائی

شوم در خاک تا یابم رهائی

مبادا کس بدین بی خانمانی

به تو باد هلاکم می دواند

خطا گفتم که خاکم می دواند

چو تو هستی نگویم کیستم من