ندانم جام آرامم کدام است

درین منزل که پای از پویه فرسود

رسیدن دیر می بینم شدن زود

به رفتن مرکبم بس تیزگام است

چو از غم نیستم یک لحظه آزاد

نخواهم هیچ کس را در جهان شاد

دلا دانی که دانایان چه گفتند