چو از لعل لب شیرین خبر یافت

که از سنگش برون می آمد آن کام

رخ خارا به خون لعل می شست

مگر در سنگ خارا لعل می جست

به سنگ خاره در گفتی گهر یافت

به دستش آهن از دل گرم تر گشت

به آهن سنگش از گل نرم تر گشت