دلش را عشق آن بت می خراشید

به آهن سنگش از گل نرم تر گشت

به دستی سنگ را می کند چون گل

به دیگر دست می زد سنگ بر دل

چو بت بودش چرا بت می تراشید

شکر لب داشت با خود ساغری شیر

به دستش داد کاین بر یاد من گیر