شده بر کوه کوهی بر دل تنگ

به نوبت گاه خویش آمد دگر راه

همان آهنگری با خاره می کرد

همان سنگی به آهن پاره می کرد

سری بر سنگ می زد بر سر سنگ

چو آهو سبزه ای بر کوه دیده

ز شورستان به گورستان رمیده