سوی فرهاد رفت آن سنگدل مرد

نه از خویش و نه از عالم خبر داشت

به یاد روی شیرین بیت می گفت

چو آتش تیشه می زد کوه می سفت

زبان بگشاد و خود را تنگدل کرد

که ای نادان غافل در چکاری

چرا عمری به غفلت می گذاری