تو صبحی او چراغ ار دل پذیرد

نخواهد زیستن کس جاودانی

تو روزی او ستاره ای دل افروز

فرو میرد ستاره چون شود روز

چراغ آن به که پیش از صبح میرد

تو هستی شمع و او پروانه مست

چو شمع آید رود پروانه از دست