تو کانی کان ز گوهر در نماند

اگر با مرغ باید مرغ را خفت

تو سیمرغی بود سیمرغ بی جفت

مرنج ار با تو آن گوهر نماند

سر آن بهتر که او همسر ندارد

گهر آن به که هم گوهر ندارد

گر آهوئی ز صحرا رفت بگذار