هزار و هفتصد مثقال کم بیش

چو بریان شد کباب خوانش این بود

تنور و آتش و بریانش این بود

به خوان زر نهادندی فرا پیش

بخوردی زان نواله لقمه ای چند

چو مغز پسته و پالوده قند

نظر کردی به محتاجان درگاه