کجا چشمش در افتادی ز ناگاه

بخوردی زان نواله لقمه ای چند

چو مغز پسته و پالوده قند

نظر کردی به محتاجان درگاه

بدو بخشیدی آن زرینه خوان را

تنور و هر چه آلت بودی آن را

زهی خوانی که طباخان نورش