شکر برداشته چون مه ترانه

گلابی را به تلخی راه می داد

به شیرینی بدست شاه می داد

نشسته شاه عالم مهترانه

پیاپی رطل ها پرتاب می کرد

ملک را شهر بند خواب می کرد

چو نوش باده از لب نیش برداشت