کم این بودی که سی فرسنگ رفتی

به خوش مغزی به از بادام تر بود

به شیرین استخوانی نیشکر بود

شبی که اسب نشاطش لنگ رفتی

هر آن روزی که نصفی کم کشیدی

چهل من ساغری دردم کشیدی

چو صبح آمد کنیز از جای برخاست