که چون من هیچ مهمانی رسیدت؟

به امید شکر پالوده می خورد

چو لشگر بر رحیل افتاد شب را

ملک پرسید باز آن نوش لب را

بدین رغبت کسی در بر کشیدت؟

جوابی شکرینش داد شکر

که پارم بود یاری چون تو در بر