چه پنداری کزین شکر کسی خورد؟

غلاف نازکی داری دریغی

که هر ساعت کنی بازی به تیغی

جوابش داد شکر کای جوانمرد

به ستاری که ستر اوست پیشم

که تا من زنده ام بر مهر خویشم

نه کس با من شبی در پرده خفته است