کشیده در عقابین سیاهی

گران جنبش چو زاغی کوه بر پر

شبی دم سرد چون دلهای بی سوز

برات آورده از شبهای بی روز

پر و منقار مرغ صبح گاهی

دهل زن را زده بر دستها مار

کواکب را شده در پایها خار