که شمع صبح روشن کرد کارش

و گر آتش نه ای صبح روشن

چرا نایی برون بی سنگ و آهن

در این غم بد دل پروانه وارش

نکو ملکی است ملک صبحگاهی

در آن کشور بیابی هر چه خواهی

کسی کو بر حصار گنج ره یافت