شود هر یک ترا تسبیح خوانی

که رحمی بر دل پر خونم آور

وزین غرقاب غم بیرونم آور

اگر هر موی من گردد زبانی

هنوز از بی زبانی خفته باشم

ز صد شکرت یکی ناگفته باشم

تو آن هستی که با تو کیستی نیست