غنود از اول شب تا سحرگاه

به خورانگیز شد عود قماری

هوا می کرد خود کافور باری

به آسایش توانا شد تن شاه

چو لعل آفتاب از کان بر آمد

ز عشق روز شب را جان بر آمد

فلک سرمست بود از پویه چون پیل