ز هر نوک مژه کرده سنانی

گلاب افشاند و خود چون عود می سوخت

به بام قصر بر شد چون یکی ماه

نهاده گوش بر در دیده بر راه

بر او از خون نشانده دیده بانی

بر آمد گردی از ره توتیا رنگ

که روشن چشم ازو شد چشمه در سنگ